Leonberger

Pies leonberger

W 1895 r. powstał Klub Leonbergera, a 6 lat później opracowano pierwszy standard, który eliminował z hodowli białe i biało-czarne, łaciate osobniki, a uznawał jedynie jednolite, złotorude umaszczenie. Po swoich przodkach Leonberger odziedziczył same pozytywne cechy charakteru. Bernardyn i nowofunland przekazały mu absolutne skoncentrowanie się na człowieku, dużą inteligencję i pewność siebie. Górski pies pirenejski natomiast - czujność, dzięki czemu Leonberger jest znakomitym, za to niehałaśliwym stróżem. Po nowofundlandzie pies ten odziedziczył wielką pasję do pracy w wodzie i jest doskonałym pływakiem. Pies ten nie oszczekuje terenu bez wyraźnej przyczyny, a jego wielkość, siła i zdecydowane zachowanie w obronie swego terytorium odstrasza intruzów.

Pies leonberger

Nie jest psem o skłonnościach do agresji, może się taki stać wtedy, kiedy zaistnieje konieczność obrony swego pana, a zwłaszcza dzieci. Podobnie jak nowofundland, leonberger nie znosi samotności ani długotrwałych rozstań ze swoimi właścicielami. Musimy o tym pamiętać, że jeśli jesteśmy często poza domem i nie możemy zająć się psem - lepiej zrezygnować z tej rasy! Leonberger w kojcu czuje się bardzo dobrze, ale tylko w towarzystwie innych psów i przy stałych kontaktach z ludźmi. Jeśli posiada się tylko jednego psa, powinien on mieszkać w domu, razem z nami, jako pełnoprawny członek rodziny! Leonberger, jak wszystkie molosy, jest psem szybko rosnącym, osiągającym duży wzrost i dużą wagę. Wymaga więc intensywnego żywienia, przy czym nie wolno dopuścić w trakcie wzrostu i rozwoju psa do nadwagi gdyż może ona wpłynąć na zniekształcenie budowy kośćca. Jak u wszystkich molosów, tak i u leonbergera, ruch szczeniąt i młodzieży powinien być ograniczony. Wraz z wiekiem, od ok. 9-12 miesięcy, stopniowo zwiększamy liczbę spacerów.

Pies leonberger

Szczeniąt i młodzieży nie można uczyć żadnych skoków oraz należy unikać schodzenia po schodach. To psy stosunkowo łatwe w utrzymaniu, a pielęgnacja długiej, choć niezbyt obfitej szaty, nie jest kłopotliwa. Rasa ta - co ważne - odporna jest na różne choroby. Suki dają często duże mioty, po 8 i więcej szczeniąt. Odchowanie jednak licznego potomstwa jest pracochłonne, czasochłonne i kosztowne. Zanim więc zdecydujemy się na to, aby nasza podopieczna miała potomstwo, najpierw musimy dobrze się zastanowić, czy podołamy obowiązkom związanym z odchowem szczeniąt. Warto również przed ewentualnym kryciem suczki zorientować się, jakie istnieje zapotrzebowanie na szczenięta. Nie można leonbergerów sprzedawać ludziom, którzy nie zapewnią im rodzinnej atmosfery!

Copyright © 2015 Mariusz Śliwiński

Wstecz
English version Polska wersja